Görünen Köyün Kılavuzu: Nedir?

26 Şubat 2017 Pazar

Nedir?


En saklı tuttuğum kelimelerim, gizli kafesimde, nefesimde kaldı.
Aldığım, alıp içime çektiğim.. Yaşarım diye doldurduğum ciğerlerim, eskisinden beter soldu.
Üflerim, erirse.. Dilim kendine küstü.

Şimdi ben neyi nasıl konuşayım? Olmadığım biri gibi davranıp, olduğumu anlatma hakkımı kendi ellerimle kaybederken.. Olmayan şeyleri gören gözlerimden duyduklarıyla yola çıkan adımlarım. Yanlış yön. Yanlış yol.
Dur. Duramaz. Geç. Geçemez. Kaç olmaz, göçemez.

Aklımda, ruhumun en derinlerinde tuttuğum kelimeleri çıkarsam şöyle de gözlerin önüne sersem ne olur? Ne değişir artık..
Tutup kursam anca kendi kurulduğumla kalıp iki adım bile gidemeyeceğim kelimeleri etsem, bu oyuncağı kim alır?
Kırık. Bölük pörçük. Eski. Eksik. Artık.

O kelimeler ki öyle çok bekledi. Çürür zihnimde.. Şimdi ben o çürük meyveye nasıl uzanayım, ona nasıl dokunayım da o pis kokusu aklıma geldikçe ben bunu ağzıma, dilime, tadıma nasıl getireyim de edeyim.

Oysa bilinmez. Bilmezsin.
Sırtın dönüktü ilkinde görmedim.
Aklıma bir şiir düştü.
''Sanırım görmediniz; 
Şimdi şuradan geçti. 
Yazık görmediyseniz, 
Böcek gibi güzeldi.''*
Ardın dönüktü ikinci oldu görmedim.
Aklım şiirden düştü. 
Üçüncüye ben çıktım geldim yüzüne döndüm. Yüzün de bana dönüktü ama bir ışık işte.. Yanıp sönüyordu olduğu yerde.
Işık beni kör etmişti. Sonradan anladım.
Bu gördüğüm bir düştü.

Kendi içine kapana kapana, küçülmek yerine gitgide büyüyen bir yumru..
Ya çok sevmişsin ya sevgini vermekten korkup biriktirmişsin. Ya incitmişler kabuklar örmüşsün ya da bir bilinmezlik; sarıp kurutmuşsun.
Bu kütleydi benim gördüğüm. Güzelliğin senin olsun. İçinde doğmaya hazır o hal için göründüm ben kendi kabuğumdan. Kendi ışığımdan aydınlatamadığım yolumdan dönmem ama artık yürüyemem de bu yolda. Çıkmaz sokak. Devrik kaldırım. Çatlak asfalt. Kapkara zift.
Hangi adımı atsam batıyorum.
Kalbim diyor ki unut bu şiiri**, ben aksakta olsa atıyorum..

M' Caner ÖZÇELİK

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

*Özdemir ASAF - Yaşam adlı şiiri.
** Ahmet TELLİ - Kalbim Unut Bu Şiiri adlı şiiri.

Uğuldayan ve hep uğuldayan 
bir orman kadar üşüyorum şimdi 
yanlış rüzgârlar esiyor dallarımda  
yanlış ve zehirli çiçekler açıyor 
kanımda kocaman gözleriyle bir çığlık  

Su ve ses kadar beklediğim  
ne kaldı geride, bilmiyorum  
uzanıp uyumak istiyorum gölgeme  
ve sarınmak o kocaman gözlerin  
uğuldayan rüzgârlarına  

Bir acıyı yaşarım ve zehrinden  
çiçekler üretirim kömür karası  
uçurum kadar bir yalnızlık 
yaratırım kendime, atlarım 
Anısı yoktur küçük rüzgârların 
  
Yapraklarım yok artık kuşlarım yok 
büsbütün viran oldu dağlarım 
ezberimdeki türküler de savrulup gitti 
ömrümün karşılığı kalmadı sesimde 
sesimde yalnız ormanların gümbürtüsü 
  
Yanlış, daha baştan yanlış 
bir şiirdi bu, biliyorum 
ve belki ömrümüzün yakın geçmişi 
bu kadar doğruydu ancak, kimbilir 
Kalbim unut bu şiiri 

*Ahmet TELLİ 
  
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Ellerin dert görmesin.