Görünen Köyün Kılavuzu: Varış

8 Ocak 2017 Pazar

Varış

  Sen yürümeğe başlarsın, yol durmağa..
Sen şehirler değiştirdim sanarsın, sadece isimler değişir.
Bırakıpta gittiğin; dert, keder, sevgi.. Artık neyse seni koşturan.
Seninle beraber gelir.
Hatta çoğu zaman senden önce varmıştır.
Sen de şaşırırsın.

Sen dereler oldum sanıp çağlamağa durursun..
Oysa akıp giden tek şey zamandır.
Cisimsiz, şekilsiz bu bayat kesir.. Bu balçık buzağı, anlamsız tasvir. Bu illet, bu bela, bu hatalı düzen.. Ne senin avucuna sığar, ne şehirlerin o koca ağzına, ne yollara o düştüğün ne dağlara da alıp doldurabilirsin bir kaba..
Görmüyor musun kainattan koca sandığın şu dünya denen küreye sığmamış..
Neresinden uzanıpta tutasın.

Sen taş gibi sabrettin sanarsın..O çatlamağa dönüşür.
O küçücük kesik, koca bir yarık gibi, bir ananın evladına açtığı kolları gibi büyür de gözlerinin şaşkınlığıyla yarışır.. Kazanan bellidir de kaybeden hep sen mi olacaksın?

Sen bir balinanın içinde dipsiz derinliklere doğru düşerken -ki süreksiz bir düşüştür artık bu- hayat seni daha büyük bir av yakalamak için alayla, eğlenerek, oyunlarla ve oltaya bile gerek duymadan çıplak elleriyle canlı bir yem gibi suya salmıştır.
Sana kanıpta midesine indiren zavallı balığa yazık.. Vah.
Artık başkasına lokmasın.  Bu yavan tad, adsız ortaklık, içinde bulunduğunuz suyu da çürüttü.
Hala anlamaz mısın?
Yüzülmeyi iki kulaçla geçtiler de yürünmez hale getirdi.
Farkına varamıyor musun?
Tükür kendini ya da tüket..
Hayatı seçim sanarsın, sesindir.
Susma artık;
Konuş.

M' Caner ÖZÇELİK
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Ellerin dert görmesin.